Szkoła Podstawowa im. Franciszka Kujawińskiego w Górkach Dużych

zapraszamy na naszą nową stronę www::Szkoła Podstawowa im. F. Kujawińskiego w Górkach Dużych::Rekrutacja - szczegóły w zakładce Komunikaty i w Aktualnościach
Zatrzymaj banner przewijany

Aktualności zobacz archiwum »

21 listopada 2011 00:30

Konkurs o krajach UE - informacje dla uczestników

Proszę zapoznać się z poniższym tekstem.

 

Kuchnia Europy

 

Austria

 

Kuchnia austriacka - niejednolita w swym charakterze kuchnia Austrii, ze względu na wielonarodowościowy charakter tego kraju, a zwłaszcza wielonarodową przeszłość dawnych Austro-Węgier. Łączy w sobie wpływy niemieckie, włoskie, francuskie, czeskie i węgierskie.

 

Austriacy słyną z ciast, takich jak strudel (rodzaj ciasta makaronowego z nadzieniem na przykład jabłkowym, zawijanego w rulon i pieczonego) i kipfle (rodzaj pączków) oraz słodyczy.

 

Pewne potrawy, przypisywane Austriakom jako narodowe, są z Austrią związane jedynie nazwą - np. sznycel wiedeński - kawałek cielęciny panierowanej w bułce tartej, usmażony na maśle i podany z plasterkiem cytryny, a także z sałatką ziemniaczaną. Wierną i przybliżoną formą nazewnictwa jest "Sznycel po wiedeńsku" robiony z wieprzowiny. Nazwa "wiedeński" jest zastrzeżona i prowadzi niejednokrotnie do zatargów, a nawet kar. Głównym powodem jest zawsze produkt, z którego sznycel został wykonany. Oryginalny będzie zawsze z cielęciny, podrabiany (ze względu na cenę mięsa) z wieprzowiny. Dlatego stosowane nazewnictwo jest skrupulatnie kontrolowane przez organa kontroli, zwane Aufsichtsbehörde. Wienerschnitzel to oryginalna nazwa, natomiast wieprzowy musi nosić przypisek Art. (Schnitzel Wiener art.)

 

Najsłynniejszym kucharzem austriackim był Franz Sacher. To on wymyślił sztukę mięsa w sosie szczypiorkowym. Jego nazwisko nosi tort Sachera.

 

Tort Sachera (niem. Sachertorte) – czekoladowy tort stworzony przez Franza Sachera w Wiedniu, w XIX wieku.

W 1832 roku pod nieobecność szefa kuchni, młodszy kucharz na dworze księcia Metternicha – Franz Sacher otrzymał delikatne i odpowiedzialne zadanie stworzenia nowego deseru dla księcia i jego wymagających gości. Opracował on wówczas przepis na tort czekoladowy przekładany marmoladą morelową i oblewany polewą czekoladową, który po dziś dzień określany jest przez wielu mianem "króla deserów".

Tortowe procesy

Syn Franza, Eduard Sacher, wybudował w centrum Wiednia w roku 1876 hotel nazwany jego nazwiskiem. Ten właśnie hotel uczestniczył w 3 procesach sądowych, nazywanych powszechnie "tortowymi procesami", toczących się w latach 1953-1962, w których drugą stroną była cukiernia Demel. Spór toczył się o prawo używania nazwy "tort Sachera" na określenie tortów czekoladowych oferowanych przez obie konkurujące ze sobą cukiernie.

 

W końcu, po dziewięciu latach procesów, wyłączne prawo do używania wspomnianej nazwy sąd przyznał hotelowi Sacher. Od tej pory przepis na oryginalny tort Sachera jest najpilniej strzeżoną tajemnicą hotelu Sacher. Jedynie na podstawie informacji o rocznym zużyciu składników, umieszczanych na stronie internetowej hotelu Sacher, można, ale tylko z grubsza, oszacować zestawienie składników wykorzystywanych do produkcji tortu.

Kuchnia bałkańska

 

Ajwar (ajvar) - lekko pikantna pasta warzywna, najczęściej przyrządzana z bakłażanów, papryki słodkiej, pomidorów, marchwi, czosnku oraz octu, przypraw (sól, pieprz, chili), czasem w miejsce bakłażanów używa się kabaczków.

 

Ajwar jest produktem spożywczym popularnym głównie na Bałkanach. Wytwarza się go sposobem domowym, ale jest też produkowany przez kilka firm spożywczych, np. chorwackie Podravka i Mari. Ajwar można też kupić w wielu sklepach spożywczych, występuje w formie łagodnej i ostrej.

 

Kuchnia belgijska

 

frytki – rozdrobnione, pokrojone w kształt słupków, ziemniaki smażone w głębokim tłuszczu (tradycyjnie, w kraju pochodzenia – Belgii, stosowano do smażenia łój wołowy). Stosowane jako dodatek do potraw pieczonych lub smażonych, np. ryb.

 

Kuchnia brytyjska

 

Brytyjskie produkty regionalne chronione prawem Unii Europejskiej

 

Bonchester (ser)- to miękki ser szkocki, wytwarzany z krowiego mleka.

Cheddar – rodzaj angielskiego sera, który jest produkowany z krowiego mleka. Ser ten jest zaliczany do serów podpuszczkowych, dojrzewających oraz twardych. Ser cheddar zawiera ok. 25% tłuszczu. Ma żółtopomarańczową barwę, smak ostry, lekko kwaskowy oraz orzechowy. Cheddar jest produkowany w kształcie walców.

 

Jest to najpopularniejszy gatunek na rynku brytyjskim (50 proc. udziału w ogólnej sprzedaży sera)

 

Five o'clock (ang. tea time) - brytyjski zwyczaj zapoczątkowany przez księżną Bedford oraz królową Wiktorię. Pora podwieczorku (zwykle o godzinie siedemnastej), na który składają się zazwyczaj: herbata (w Wielkiej Brytanii podawana z mlekiem), ciastka lub kanapki.

 

Obecna brytyjska królowa Elżbieta II popiera zwyczaj five o'clock, pomimo iż Anglicy przestają kultywować tę tradycję; również wiele osób zasiada do podwieczorku o innej porze, niż typowej dla five o'clock.

 

Pudding – potrawa kuchni angielskiej o konsystencji stałego lub kremowego budyniu, przyrządzana zwykle z mąki, mleka, jaj, ryżu, kaszy manny, mięsa, ryb, tłuszczu, z dodatkiem przypraw; gotowana na parze lub pieczona. Może być zawinięty w ciasto gotowane bądź pieczone, o smaku słodkim lub słonym. Pudding można podawać jako danie główne (np. z łojem wołowym i nerką) bądź też jako deser (z dodatkiem masła, czekolady itp.).

 

Śniadanie angielskie (ang. Full English breakfast, cooked breakfast lub traditional fry-up) – tradycyjny posiłek (śniadanie) serwowany na ciepło w krajach Wysp Brytyjskich. Kiedyś codzienny w większości angielskich domów, obecnie podawany głównie w hotelach, pensjonatach.

Śniadanie angielskie to efekt klęsk głodowych w dawnej Anglii. Rolnicy wstający o poranku do pracy w polu mieli możliwość jedzenia zazwyczaj tylko jednego ciepłego i obfitego posiłku dziennie. Śniadanie obfitujące w tłuszcz i kalorie miało być dla nich źródłem energii aż do wieczora, kiedy to wracali do domu aby spożyć wieczorny posiłek

Tradycyjne śniadanie angielskie składa się z co najmniej kilku składników smażonych na głębokim tłuszczu lub pieczonych w piekarniku:

jajek (smażonych, jajecznicy lub "w koszulkach")

plastrów bekonu

parówek wieprzowych

krojonej w plastry kiełbasy white pudding (przypominającej nieco polską pasztetową) lub black pudding, (przypominającej nieco polską kaszankę)

pomidorów

grzybów

fasolki w sosie pomidorowym

 

Haggis – specjał szkockiej kuchni narodowej, przyrządzany z owczych podrobów (wątroby, serca i płuc), wymieszanych z cebulą, mąką owsianą, tłuszczem i przyprawami, zaszytych i duszonych w owczym żołądku.

 

Haggis jest zwykle podawany z ziemniakami i brukwią.

 

Spożywa się go tradycyjnie 25 stycznia, w rocznicę urodzin szkockiego poety Roberta Burnsa (tzw. Burns' Night). Autor ten w 1787 roku napisał nawet wiersz na cześć haggisu

 

Kuchnia bułgarska

Ser szopski (bul. Бяло сирене, pol. biały ser) - bułgarski solankowy biały ser owczy. Jeden ze składników m.in. sałatki szkopskiej

Sałatka szopska (bułg. шопска салата - szopska sałata ) - charakterystyczny dla kuchni bułgarskiej rodzaj sałatki, przyrządzanej z pokrojonych ogórków, pomidorów, papryki, cebuli z dodatkiem słonego sera (specjalny bułgarski ser szopski - solankowy ser owczy) oraz oleju roślinnego lub oliwy.

 

Sałatka szopska jest bardzo popularna w Bułgarii, gdzie stanowi klasyczny przykład przystawki, często spożywanej wraz z rakiją. Popularna jest także w niektórych regionach Serbii, Macedonii i w Czarnogórze.

 

Nazwa sałatki, szopska, wywodzi się z tradycyjnej nazwy Szopi, którą określa się mieszkańców Sofii i sąsiednich regionów.

 

Kuchnia czeska podlegała wpływom kuchni krajów sąsiednich: Polski, Bawarii, Austrii, Węgier i Słowacji. Ma ona swoje regionalizmy: czeskie, morawskie i śląskie.

 

Knedliki – popularna potrawa mączna kuchni czeskiej i słowackiej. Przygotowywane z ciasta, wyrabianego zwykle na bazie gotowanych ziemniaków (bramborový knedlík) lub bułki (houskový knedlík). Z ciasta formuje się zazwyczaj walec, który gotuje się w osolonej wodzie, a następnie kroi na plastry. Do knedlików najczęściej podaje się gulasz mięsny, pieczoną wieprzowinę lub sztukę mięsa z sosem. Jako dodatek zwykle podaje się duszoną kapustę.

 

Knedliki można także przygotowywać z nadzieniem: mięsnym czy owocowym. Knedliki tego rodzaju mają zazwyczaj kształt kuli.

 

Kuchnia francuska - uważana jest często za jedną z najlepszych na świecie, wywarła przez wieki duży wpływ na inne kuchnie, zwłaszcza zachodniej Europy. Najczęściej kojarzona jest (choć nie zawsze słusznie) z żabimi udkami, ślimakami, bagietką, serami i winem

 

Sery produkowane są w ogromnych ilościach, rodzajach (mówi się, że jest ich tyle, ile dni w roku; w rzeczywistości rodzajów serów we Francji jest jeszcze więcej - około 500) i kształtach. Najsłynniejsze to normandzki camembert, brie i roquefort.

 

We Francji spożywane są trzy główne posiłki w ciągu dnia:

śniadanie (petit déjeuner) - składa się zazwyczaj z bagietki lub croissanta (rogalika) z dżemem lub masłem oraz kawy lub czekolady, które podawane są w małych miseczkach, by dzięki temu móc w nich zamaczać bagietkę. Coraz częściej podczas śniadania pije się także sok pomarańczowy.

obiad (déjeuner) - spożywany między południem a godziną 14. Jest posiłkiem obfitym, kilkudaniowym: najpierw podawane są przystawki (entrée), potem danie główne, sery, deser i kawa. W przeciwieństwie do polskich zwyczajów, we Francji zupy nie stanowią nieodłącznego elementu obiadu i nie spożywa się ich zbyt często.

kolacja (dîner) - spożywana jest dość późno - między 20 a 22 i trwa zazwyczaj dość długo. Podawane są dania na ciepło.

 

Podczas posiłków zawsze pije się wodę, nalewaną prosto z kranu, a do obiadu także wino, które ostatnio coraz częściej bywa zastępowane piwem.

 

Croissant– pieczywo z ciasta francuskiego w kształcie rogalika, tradycyjnie bez nadzienia. Pierwszy oficjalny przepis na croissanty pochodzi z 1839 roku i jest wiązany z osobą Augusta Zanga, właściciela wiedeńskiej piekarni przy rue de Richelieu w Paryżu. Istnieje kilka wersji różnych legend dotyczących tych rogalików. Według niektórych przekazów, croissanty wynaleziono na krótko po zakończeniu oblężenia Wiednia w 1686 roku. Podobno to polski szlachcic, szpieg i dyplomata Jerzy Franciszek Kulczycki, właściciel kawiarni "Zur blauben Flasche", namówił właściciela pobliskiej piekarni, Petera Wendela, by zaczął wypiekać bułeczki w kształcie półksiężyca, aby upamiętnić zwycięstwo nad tureckimi wojskami.

 

Bagietka – popularna nazwa długiego i cienkiego pieczywa, zwanego też bułką paryską albo francuską. Standardowa bagietka ma 5-6 cm szerokości, 3-4 cm grubości i ok. 1 m długości. Przeciętnie waży 250 g.[potrzebne źródło]

 

Bagietka uznawana jest za jeden z symboli Francji, a zwłaszcza Paryża. Wymyślona została przez piekarzy Napoleona, po to by ułatwić jej transport przez żołnierzy – długa i cienka mieściła się w kieszeni spodni.

 

Bagietki używane są najczęściej do robienia kanapek. We Francji bardzo często stanowią podstawę śniadania, kiedy to podawane są wraz z masłem i konfiturami albo moczone są w kawie lub kakao, serwowanych w małych miseczkach.

 

Skórka bagietki jest chrupiąca i złocista, podczas gdy jej wnętrze jest białe i miękkie, a po ściśnięciu powraca do pierwotnego kształtu (jest to jedno z kryteriów oceny jakości bagietki).

 

trufle - najdroższe grzyby świata.

 

Kuchnia grecka - zazwyczaj postrzegana jest jako zdrowa i prosta. Charakteryzuje się m.in. popularnym w kuchniach śródziemnomorskich i bałkańskich, częstym stosowaniem czosnku, oliwy z oliwek, liści winorośli, dużej ilości warzyw (zwłaszcza pomidorów, papryki, świeżych ziół), baraniny i ryb. Wina greckie są znane i cenione już od czasów starożytności.

 

Podstawowe terminy:

 

feta – cierpki ser dojrzewający, specjalność kuchni greckiej, zastrzeżona nazwa, chronione skład i procedura produkcji

 

gyros – mięso przygotowane na pionowym ruszcie, opiekane dookoła (gyros – obrót, okrążenie), podawane na talerzu lub w placku pita, z przybraniem cacyki, pomidorem, cebulą, frytkami.

 

musaka (mousaka) – zapiekanka z mięsa mielonego, ziemniaków, bakłażana, sosu pomidorowego, zalana beszamelem

 

Kuchnia hiszpańska

paella -  robi się z ryżu, kurczaka, owoców morza i warzyw

 

Gazpacho – hiszpańska zupa, wywodząca się z Andaluzji.

 

Nie wymaga gotowania i jest podawana na zimno (jeśli nie ma czasu na jej schłodzenie, można dorzucić kostki lodu). Składa się zazwyczaj z surowych warzyw, octu i oliwy z dodatkiem rozmoczonego chleba. Niegdyś składniki gazpacho krojone były ręcznie, obecnie zazwyczaj do ich rozdrobnienia używa się miksera. Do zupy często podaje się, umieszczone w osobnych miseczkach dodatki (np. okruchy chleba, drobno pokrojone warzywa, jajka, szynkę, oliwki czy orzechy), które można według uznania samemu dorzucać do zupy

 

. tortilla española lub tortilla de patatas – rodzaj omletu z jajek i ziemniaków

 

Kuchnia holenderska

 

Sery: Amsterdam kaas, Edam (ser), Gouda (ser) , Leerdammer, Mazdamer, ser tylżycki    

Kuchnia niemiecka wyróżnia się dużą różnorodnością dań z wieprzowiny, cielęciny, wołowiny, baraniny, drobiu, dziczyzny i ryb. Popularne są też dania z mięsa mielonego. Do dań mięsnych podaje się z reguły sosy brunatne, zaprawiane mąką. Stałym składnikiem menu niemieckiego jest wieprzowina. Niemcy przetwarzają ja na wszelkie sposoby: różnorodne gatunki kiełbas, kiełbasek (frankfurterki), doskonałe wędliny. Jest ona również głównym składnikiem kiełbasy - nie tylko popularnej przekąski, lecz i podstawowym elementem kuchni niemieckiej. W dniu św. Marcina, przypadającym 11 listopada na stołach króluje gęś. Zdarzają się nawet potrawy tak wyszukane jak gęsie pipki - nadziewane żołądki z pieca.

 

 

Do narodowych potraw niemieckich zaliczamy: zupę z węgorza na rosole wołowym, i golonkę z kapustą lub grochem puree.

 

Kuchnia polska - podstawę kuchni polskiej stanowią potrawy wspólne dla narodów zachodniosłowiańskich oraz środkowoeuropejskich, bazujące na dostępnych lokalnie surowcach spożywczych. Z rozwojem handlu i sytuacji geohistorycznej w kuchni polskiej przyjęły się rozmaite potrawy i produkty od nacji sąsiadujących i napływowych grup etnicznych.

 

bigos – potrawa myśliwska, znana również na Litwie,

rosół z kością lub bez, gotowany wywar na mięsie lub z samych warzyw,

kotlet schabowy w panierce, podawany z warzywami i ziemniakami,

 

Oscypek, oszczypek (słow. oštiepok) – twardy wędzony ser przygotowywany z mleka owczego, charakterystyczny dla polskich gór, szczególnie Podhala.

 

Kwaśnica – tradycyjne danie polskiej kuchni góralskiej, zupa otrzymywana z kiszonej kapusty z dużym udziałem soku z kwaszonej kapusty i mięsa, spożywana zwykle z ziemniakami lub chlebem.

 

Obwarzanek krakowski– wytrawne pieczywo o średnicy kilkunastu centymetrów (12-17 cm), posypane makiem, solą, sezamem lub innymi posypkami. Jeden z symboli Krakowa, produkt o chronionym oznaczeniu geograficznym w Unii Europejskiej.

Ma kształt przypominający pierścień – okrągły z dziurką w środku. Fakturę powierzchni obwarzanka tworzą sploty w formie spirali, ma kolor od jasnozłocistego do jasnobrązowego, z wyraźnym połyskiem. Wytwarzany jest z mąki pszennej (możliwe jest stosowanie do 30% mąki żytniej), tłuszczu, cukru, drożdży, soli i wody. Wymieszane ciasto jest odstawiane do wyrośnięcia, a następnie dzielone na małe kawałki, i formowane w podłużne walce, tzw. sulki, z których 2-3 skręca się spiralnie ze sobą i formuje pierścień. Uformowane obwarzanki są ponownie pozostawiane do wyrośnięcia, po czym zanurza się je na chwilę we wrzątku i obgotowuje - czyli obwarza (stąd nazwa). Następnie, po osączeniu, posypuje się przyprawą i piecze do zrumienienia.

 

Pieczywo wykonane według tej receptury i posiadające nazwę Obwarzanek krakowski produkowane może być w granicach Krakowa i powiatów krakowskiego i wielickiego. Może być sprzedawany bez etykiet i opakowania, z punktów sprzedaży oznaczonych odpowiednim napisem.

 

Rogal świętomarciński – rogal z nadzieniem z białego maku tradycyjnie przygotowywany w Poznaniu oraz większości powiatów województwa wielkopolskiego z okazji dnia św. Marcina – 11 listopada. Tradycja ta wywodzi się z czasów pogańskich, gdy podczas jesiennego święta składano bogom ofiary z wołów lub w zastępstwie – z ciasta zwijanego w wole rogi. Kościół przejął ten zwyczaj, łącząc go z postacią św. Marcina. Kształt ciasta interpretowano jako nawiązanie do podkowy, którą miał zgubić koń świętego.

 

Kuchnia węgierska – kuchnia Węgier należy do kuchni środkowoeuropejskich, wyróżnia się jednak pośród nich charakterystycznymi cechami, co w połączeniu z jej wysoką jakością czyni z niej odrębne zjawisko wśród kuchni świata. Najbardziej znaną z tych cech jest obfite używanie jako przyprawy czerwonej papryki w proszku, współcześnie głównie słodkiej.

 

Leczo (węg. lecsó) potrawa węgierska, rodzaj ragoût warzywnego z pomidorów i świeżej papryki duszonych na smalcu z dodatkiem wędzonej słoniny i z podsmażoną na złocisty kolor cebulą, doprawionych papryką w proszku.

 

Tak przyrządzone leczo podaje się na Węgrzech albo jako dodatek do potraw mięsnych np. kotletów schabowych albo jako samodzielną potrawę. W tym drugim przypadku dodaje się często do niego w trakcie duszenia kiełbasę w całości lub w plasterkach. Można też tuż przed końcem duszenia wmieszać do leczo jajka, po jednym na osobę. Innym sposobem jest dodanie na początku duszenia ryżu, który gotując się zagęszcza potrawę.

 

Gulasz - (węg. pörkölt, ang. goulash, niem. gulasch, słow. perkelt) – węgierskie danie narodowe, które składa się z mięsa, cebuli i papryki.

Nazwa pochodzi od pasterzy, którzy wypasali od wiosny do jesieni bydło na nizinach. Bydło nazywano gulya, a pasterza, który je wypasał – gulyás [wym. gujasz]. Danie pasterskie, które sobie przyrządzali, nazwano więc gulaszem.

Przez wiele lat danie to było podstawowym daniem pasterzy, a dopiero z biegiem lat stało się daniem narodowym. Rolnicy i pasterze smażyli początkowo kawałki mięsa z posiekaną cebulą na kawałku słoniny. Brakowało wtedy dzisiejszego głównego składnika – papryki. Z końcem XIX wieku danie to staje się popularne w całym kraju, jednak nadal jest daniem pasterskim i nie zyskuje uznania w wyższych sferach, aż do czasu. Stało się bowiem jednym z podstawowych dań na każdym weselu, bez względu na grupę społeczną. Z czasem, kiedy wesela skrócono do jednego dnia, skróciła się też lista dań, które tam podawano. Gulasz wyparł wtedy wiele dań i stał się daniem podstawowym, powszechnym. Przygotowywano go w garnku, a w przypadku większej liczby gości – w kociołku (węg. bogrács) na świeżym powietrzu.

 

Kuchnia szwedzka

 

Szwedzki stół, bufet szwedzki (szw. Smörgåsbord) – sposób serwowania posiłków w hotelach, rzadziej restauracjach, polegający na udostępnieniu gościom kilkunastu potraw, z których mogą oni ułożyć pełny posiłek z uwzględnieniem własnych upodobań kulinarnych i dietetycznych. Korzystający ze szwedzkiego stołu mogą zazwyczaj najeść się do woli za zryczałtowaną kwotę.

Nazwa "szwedzki stół" wywodzi się od szwedzkiej tradycji serwowania tego typu posiłków. W języku szwedzkim określa się je słowem smörgåsbord (wym. smyrgosbudż), czyli stół kanapkowy. Szczególną odmianą smörgåsbord jest julbord, serwowany w czasie świąt Bożego Narodzenia.

 

Anegdota, zapewne apokryficzna, wiąże "szwedzki" stół z Polską. W roku 1656, król szwedzki Karol X Gustaw, chcąc sobie zaoszczędzić trudów oblegania Zamościa, wprosił się na posiłek do Jana "Sobiepana" Zamoyskiego, chcąc przy okazji skłonić go do poddania miasta. Kanclerz przyjął króla poza murami, wystawnie zastawionym stołem, ale - dla sprawienia królowi despektu - bez krzeseł. Odtąd przyjęcia na stojąco nazywano "stołem szwedzkim".

Pokusa Janssona – popularna potrawa szwedzka, jest to zapiekanka z ziemniaków, cebuli i szprotek (lub anchois)               z dodatkiem śmietany i białego pieprzu. Jest prostym w przyrządzeniu i dość często spotykanym na szwedzkim stole posiłkiem

Kuchnia portugalska

 

Ovos moles − tradycyjne portugalskie słodycze z regionu miasta Aveiro, wytwarzane z mieszaniny dwóch części żółtek jaj i jednej części cukru. Masa może być umieszczana w małych, drewnianych beczułkach (barricas) z ręcznie malowanymi scenami marynistycznymi lub w otoczce z chleba typu opłatkowego w kształcie ryb i owoców morza.

 

Portugalia to region obfitujący w ryby i owoce morza. Jedną z ulubionych potraw Portugalczyków jest bacalhau. To specyficzna potrawa przygotowywana z ulubionej ryby mieszkańców słonecznej Portugalii – dorsza. Suszony na słońcu dorsz to jedna z najlepszych portugalskich potraw rybnych.

 

Osoba odpowiedzialna za treść dokumentu: M. Wojna
Data wprowadzenia dokumentu do BIP: 21 listopada 2011 00:30
Dokument wprowadzony do BIP przez: Mirosława Wojna
Ilość wyświetleń: 1084
23 listopada 2011 21:42 (Mirosława Wojna) - Zmiana danych dokumentu.
21 listopada 2011 22:44 (Mirosława Wojna) - Zmiana danych dokumentu.
21 listopada 2011 00:30 (Mirosława Wojna) - Dodanie dokumentu.
Realizacja: Superszkolna.pl